Oś pionowa reprezentuje kontrast, a najwyższą wartością jest 1 (doskonałe przenoszenie).

Przykładowy wykres jest wynikiem testu przeprowadzonego w warunkach studyjnych. Fotografowana tablica testowa ma naniesione pary linii o różnej gęstości - 10 lp/mm oraz 30 lp/mm (gdzie "lp" to jedna para linii). Ponadto istnieje podział na linie ułożone równolegle do krzywizny obiektywu (tzw. linie M od ang. Meridional) oraz linie ułożone prostopadle do krzywizny obiektywu (koncentrycznie, tzw. linie S od ang. Sagital).

Odczyt dla linii o gęstości 10 lp/mm opisuje kontrast obiektywu i oznaczony jest kolorem czerwonym. Wykres ciągły dotyczy linii S, natomiast wykres przerywany linii M. Kolorem zielonym oznaczony wykres dla 30 lp/mm i opisuje on ostrość obiektywu. Tu także wykres ciągły dotyczy linii S, a wykres przerywany linii M.

Obiektyw doskonały posiadałby wykres, na którym wszystkie cztery linie (czerwona i zielona; ciągła i przerywana) biegłby od 0 do 22mm na poziomie 1. Niestety nie ma obiektywów doskonałych. Najczęściej kontrast spada w kierunku rogów kadru. Warto jednak pamiętać, że dla użytkowników aparatów cyfrowych z matrycą w formacie APS-C interesujące są wartości odpowiadające najwyżej 14-17mm od centrum kadru (tyle w przybliżeniu wynosi połowa przekątnej takiej matrycy). Dlatego też w przypadku wykresów MTF dla obiektywów cyfrowych (seria DC) oś pozioma kończy się na wartości 12,5 mm.